เผยชื่อ 10 ประเทศสุดอันตรายของบล็อกเกอร์

โดยมีพม่า จีนและเวียดนามติดอันดับต้นๆ ส่วนที่เหลือมาจากตะวันออกกลาง แอฟริกาเหนือ เอเชียกลางและทะเลแคริเบียน ประกอบด้วย อิหร่าน ซีเรีย ซาดุดิอาระเบีย ตูนีเซียและอียิปต์ รวมทั้ง คิวบาและเติร์กเมนิสถาน

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อเร็วๆนี้ องค์กรคณะกรรมการคุ้มครองนักข่าวแห่งนิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา ได้เปิดเผย รายงานผลการสำรวจเรื่อง การจัดอันดับ10 ประเทศที่จำกัดเสรีภาพของบล็อกเกอร์ หรือผู้ผลิตเนื้อหาข้อมูลข่าวสารออนไลน์ ถูกจำกัดมากที่สุด โดยเฉพาะในประเทศที่โอกาสในการเข้าถึงเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของประชาชนมีมากขึ้น แต่รัฐบาลกลับพยายามที่จะปิดกั้นเสรีภาพมากขึ้น

รายงานระบุว่า ขณะที่จำนวนของบล็อกเกอร์ ซึ่งมีส่วนสำคัญในการปฏิวัติระบบการสื่อสาร กำลังขยายตัวไปอย่างรวดเร็ว แต่รัฐบาลของหลายประเทศก็สามารถเรียนรู้ที่จะใช้เทคโนโลยี เพื่อจำกัดเสรีภาพของบล็อกเกอร์ได้อย่างรวดเร็ว เช่น การโปรแกรมคัดกรองถ้อยคำ การจำกัดการเข้าถึงเว็บไซต์ รวมถึงการเข้าไปรบกวนข้อมูลส่วนบุคคล และเมื่อทำไม่สำเร็จ จะหันมาดำเนินการจับกุมบล็อกเกอร์บางคนเพื่อข่มขู่ให้ผู้ที่ต้องการเอาอย่างเกิดความเกรงกลัว

"เมื่อพิจารณาจากปัญหาการจับกุม กฎระเบียบ และการข่มขู่ในรูปแบบต่างๆ พบว่า อิหร่าน ซีเรีย ซาอุดิอารเบีย ตูนีเซีย และอียิปต์ เป็นกลุ่มประเทศในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ที่มีการจำกัดเสรีภาพออนไลน์มากที่สุด ในทวีปเอเซีย พม่า จีนและเวียดนามอยู่ในกลุ่มนี้ ส่วนที่อีก 2 ประเทศได้แก่ คิวบาและเติร์กเมนิสถาน" นายโจแอล ไซมอน ผู้อำนวยการบริหาร ซีพีเจ กล่าว

นายไซมอนกล่าวด้วยว่า รัฐบาลของกลุ่มประเทศดังกล่าว พยายามที่จะฉุดรั้งการปฏิวัติระบบสื่อสารและทำได้สำเร็จ ดังนั้น กลุ่มนักเคลื่อนไหวเพื่อเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น ชุมชนคนออนไลน์ รวมทั้งบริษัทด้านไอทีจะต้องมาร่วมมือกันปกป้องสิทธิเสรีภาพของบล็อกเกอร์ทั่วโลก
 
http://www.thairath.co.th/content/tech/3255

---

Hotmail® has ever-growing storage! Don't worry about storage limits. Check it out.

ปีศาจแห่งท้องทะเล / วินิจ รังผึ้ง

ปีศาจแห่งท้องทะเล / วินิจ รังผึ้ง

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

7 เมษายน 2552 15:22 น.

โดย : วินิจ รังผึ้ง        สัปดาห์ที่แล้วผมเขียนเรื่องนางฟ้าแห่งท้องทะเลหรือเรื่องของปลาสินสมุทรหรือ Angelfish ไปแล้ว ซึ่งปลาสินสมุทรนั้นเป็นปลาที่สวยงามทั้งสีสันและลวดลาย นับเป็นปลาที่โดดเด่นในแนวปะการังเลยทีเดียว เมื่อโลกใต้ท้องทะเลมีปลานางฟ้าหรือปลาเทวดาแล้ว ใต้ท้องทะเลก็ยังมีปลาปีศาจกับเขาด้วย โดยเฉพาะเจ้าปีศาจตัวจิ๋วที่เรียกว่า Harlequin Ghost Pipefish หรือปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ บ้างก็เรียกว่าปลาจิ้มฟันจระเข้ขนยาว หรือปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจตัวตลก ซึ่งสำหรับคนที่ไม่ดำน้ำแล้วอาจจะรู้สึกว่าเจ้าปลาตัวนี้ชื่อแปลกๆ แค่เฉพาะชื่อปลาจิ้มฟันจระเข้ก็น่าแปลกพิสดารพอแล้ว ยังเพิ่มเติมคำว่า "ปีศาจ" เข้าไปอีก เรื่องราวของเจ้าปลาประหลาดตัวนี้น่าสนใจครับ และเป็นปลายอดนิยมที่นักดำน้ำชื่นชอบที่จะไปดำหาชมกัน                เกือบ 20 ปีก่อนตอนดำน้ำใหม่ ๆ ซึ่งไม่ค่อยจะมีนักดำน้ำและเรือบริการดำน้ำกันมากนัก ผมและคู่บัดดี้ดำน้ำไปพบปลาประหลาดตัวยาวราว ๆ 15 เซนติเมตร มีปากเป็นรูปท่อคล้าย ๆ ปากของม้าน้ำ ลำตัวยาวๆทรงท่อแบนๆ มีครีบข้างลำตัว ครีบหลัง และครีบหางทรงแผ่โค้งมีลวดลายสวยงามคล้ายกับกิ่งก้านของกัลปังหาที่มันลอยตัวหลบซ่อนอยู่                เมื่อนำภาพถ่ายมาเปรียบเทียบและลองค้นคว้าหาข้อมูลดู ก็ทราบว่าเป็นปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ หรือ Harlequin Ghost Pipefish ซึ่งเป็นปลาใน Family Solenostomidae เป็นญาติสนิทกับม้าน้ำ(Seahorse) และปลาจิ้มฟันจระเข้ (Pipefish) ซึ่งม้าน้ำนั้นท่านผู้อ่านคงรู้จักรูปร่างหน้าตากันดี ส่วนเจ้าปลาจิ้มฟันจระเข้นั้น จะเป็นปลาปากท่อเช่นเดียวกับม้าน้ำลักษณะตัวเล็กๆ ส่วนใหญ่เล็กกว่านิ้วก้อย มีครีบข้างลำตัวและครีบหางบางๆ รูปวงรี ว่ายน้ำหรือเลื้อยไปมาตามโขดปะการังไม่ม้วนหางเกาะนิ่งๆเหมือนม้าน้ำ ซึ่งอาจจะด้วยรูปทรงปากแหลมๆ ตัวเล็กๆยาวๆ นั่นเองมันจึงถูกเรียกว่าปลาจิ้มฟันจระเข้ โดยในพฤติกรรมการใช้ชีวิตแล้วมันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับจระเข้สักหน่อย ไม่ได้เป็นปลาทำความสะอาดที่จะซอกซอนเข้าไปเก็บกินเศษอาหารหรือปรสิตตามซอกฟันจระเข้หรือปลาใหญ่อื่นๆ เหมือนเช่นปลาพยาบาลแต่ประการใด แต่ผู้คนก็เรียกมันว่าปลาจิ้มฟันจระเข้กันสืบมาไม่รู้แต่ครั้งไหน                ส่วนเจ้าปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจของเรานั้นมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ เพราะแม้นจะมีปากรูปท่อยื่นๆยาวๆเหมือนบรรดาญาติๆ แต่ก็มีครีบที่พัฒนาให้มีขนาดกว้างใหญ่เมื่อเทียบกับขนาดของลำตัว เป็นครีบที่โดดเด่นทั้งครีบข้างลำตัว ครีบหลัง ครีบหาง และยังมีครีบพิเศษคือครีบใต้ท้องที่ม้าน้ำและปลาจิ้มฟันจระเข้ธรรมดาไม่มี ครีบขนาดใหญ่เหล่านี้สามารถจะหุบเก็บแนบกับลำตัว หรือคลี่กางให้กว้างใหญ่ได้คล้ายๆกับพัดจีน ซึ่งเมื่อเจ้าปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจคลี่กางครีบสุดตัวนั้นจะเป็นภาพที่สวยงามยิ่ง นอกจากครีบที่สวยงามขนาดใหญ่แล้วปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจยังมีติ่งเนื้อลักษณะคล้ายขนยื่นออกมาตามหน้าตา ครีบและหาง เพื่อประโยชน์ในการพรางตัวให้คล้ายกับกิ่งก้านของกัลปังหาและปะการังอ่อนที่มันอาศัยอยู่        ความแตกต่างที่โดดเด่นอีกอย่างหนึ่งของปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจกับม้าน้ำและปลาจิ้มฟันจระเข้ธรรมดาทั่วไปก็คือโดยปรกติม้าน้ำตัวผู้จะเป็นผู้อุ้มท้องดูแลไข่ของตัวเมียที่ได้รับการผสมน้ำเชื้อแล้วมาเก็บไว้ในถุงหน้าท้อง จนลูกม้าน้ำฟักเป็นตัว พ่อม้าน้ำจึงจะเบ่งท้องพ่นลูกม้าน้ำนับร้อยออกมาดูโลก เช่นเดียวกับปลาจิ้มฟันจระเข้ทั่วๆไปตัวผู้ก็จะอุ้มชูดูแลไข่ที่ได้รับการผสมแล้วติดไว้เป็นแผงที่บริเวณหน้าท้อง เรียกว่าไปไหนก็พาไข่พาลูกติดไปด้วยจนกว่าลูกน้อยจะฟักออกมาเป็นตัวจึงจะจากอกพ่อไปเผชิญโลก                แต่สำหรับปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจนั้น ตัวเมียจะมีครีบหน้าท้องขนาดใหญ่สองครีบไว้สำหรับโอบอุ้มไข่ที่ได้รับการผสม และอุ้มท้องพาไข่ติดตัวไปด้วยตลอดเวลาจนกว่าลูกน้อยจะฟักออกเป็นตัว โดยมีพ่อปลาซึ่งมีขนาดตัวที่เล็กกว่า คอยดูแลเคียงคู่อยู่เคียงข้างตลอด ซึ่งถุงครีบใต้ท้องของแม่ปลานั้นจะคอยกระพือเปิดปิดเป็นระยะๆ เพื่อให้น้ำทะเลและอากาศที่ผสมอยู่ในน้ำไหลเวียนถ่ายเท เพื่อให้ลูกในไข่เจริญเติบโต ซึ่งนักดำน้ำจะสามารถมองเห็นไข่ลูกกลมๆใสๆหรือบางครั้งก็สามารถมองเห็นดวงตาจุดดำๆคู่โตในไข่ได้อย่างชัดเจน                สำหรับพฤติกรรมการอยู่อาศัยและการดำรงชีพของปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจนั้นก็ไม่เหมือนปลาจิ้มฟันจระเข้ทั่วๆไป ที่ชอบว่ายหรือเลื้อยไปมาตามพื้นหรือบนโขดปะการัง ฟองน้ำ โดยเจ้าปีศาจตัวจิ๋วของเรานั้นชอบลอยตัวนิ่งๆ พรางตัวให้เข้ากับกิ่งก้านกัลปังหา หรือปะการังอ่อนที่มันอาศัยอยู่ และมักจะปรับสีสัน ลวดลายบนลำตัวให้เป็นสีเดียวลายเดียวกับสิ่งที่มันอาศัยอยู่เพื่อให้รอดพ้นจากบรรดาปลานักล่าทั้งหลาย บางครั้งกิ่งก้านของปะการังหรือกัลปังหาโอนไปเอนมา มันก็จะทำตัวโอนไปเอนมาไปกับสายน้ำด้วย เรียกว่าทำตัวลับลวงพรางได้อย่างกลมกลืนเลยทีเดียว                โดยปรกติแล้วปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจจะหากินในเวลากลางคืน ช่วงกลางวันจะเป็นเวลาแห่งการพักผ่อนลอยตัวอยู่นิ่งๆ ตามบริเวณที่มันอาศัยอยู่ แต่ในตอนกลางคืนมันก็จะค่อยๆว่ายน้ำลอยตัว ออกไปหากินโดยอาหารโปรดของมันเป็นแพลงก์ตอนสัตว์ บรรดาลูกปลา ลูกกุ้งตัวเล็กๆ โดยมันจะใช้ปากรูปท่อที่มีแรงดูดมหาศาล ดูดอาหารกลืนลงกระเพาะ ซึ่งการออกหาอาหารนั้นก็จะไม่ไปไหนไกล แต่จะวนเวียนอยู่ใกล้ๆแหล่งอาศัยประจำนั่นเอง                อาจจะเป็นเพราะในสมัยเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนตอนที่ผมดำน้ำใหม่ ๆ นั้นท้องทะเลยังมีปลาใหญ่ๆอย่างฉลามวาฬ กระเบนราหู โรนัน เต่าทะเล และฝูงปลาอื่นๆให้ดูมากมาย ปะการังก็สวยงามสมบูรณ์ นักดำน้ำรุ่นนั้นจึงดูกันแต่สัตว์ใหญ่ๆเพลิน ไม่ค่อยจะดูสัตว์ขนาดเล็กใต้ท้องทะเลกันเท่าไหร่ การพบเจ้าปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจหรือปลาอะไรแปลกๆ จึงเป็นเรื่องที่ผู้คนตื่นเต้น แต่ในปัจจุบันนักดำน้ำมีมากมาย สัตว์ใหญ่ๆอย่างฉลามวาฬไม่ค่อยกล้าวนเวียนเข้ามาใกล้แหล่งดำน้ำยอดฮิตทั้งหลาย นักดำน้ำเลยต้องหาดูสัตว์เล็กๆไปพลางๆ ซึ่งเมื่อดูกันหลายๆตา ก็มีรายงานการพบสัตว์เล็กๆแปลกๆเหล่านี้กันมากขึ้น ก็เป็นความเพลิดเพลินและเป็นเสน่ห์อีกแบบของกิจกรรมดำน้ำครับ. http://www.manager.co.th/Travel/ViewNews.aspx?NewsID=9520000039277

---

Hotmail® has a new way to see what's up with your friends. Check it out.

อานันท์ ปันยารชุน′ วิพากษ์ปชต.แบบไทยๆ และธรรมเนียมเข้าเฝ้าฯ

สัมภาษณ์พิเศษอดีตนายกฯ′อานันท์ ปันยารชุน′ วิพากษ์ประชาธิปไตยแบบไทยๆ พิศพระราชอำนาจ-ทศพิธราชธรรม และธรรมเนียมการ ′เข้าเฝ้าฯ′ สถานการณ์สร้างวีรบุรุษเสมอไม่เคยเปลี่ยน เมื่อเกิดรัฐประหาร พ.ศ.2534 พล.อ.สุจินดา คราประยูร เสนอชื่อให้ "นายอานันท์ ปันยารชุน" ได้เป็นนายกรัฐมนตรี ดำรงสถานะแห่ง "รัฐบาลโปร่งใส"  เมื่อเกิดเหตุ "พฤษภาทมิฬ" และมีชื่อ "พล.อ.สุจินดา คราประยูร" เป็นนายกรัฐมนตรีที่ต้อง "เสียสัตย์เพื่อชาติ" จนต้อง "ลาออก" ความเปลี่ยนแปลง-ผันผวนทางการเมือง พลิกผันให้ "อานันท์" กลับเข้าทำเนียบรัฐบาลอีกครั้ง เป็นนายกรัฐมนตรีสมัยที่ 2 ก่อนที่จะส่งไม้ต่อให้รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง โดย "นายชวน หลีกภัย" ได้เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 20  เมื่อประเทศต้อง "ออกแบบ" เครื่องมือในการปกครองใหม่ให้สอดคล้องกับโลกาภิวัตน์ "อานันท์" มีบทบาทหลักในการวาง "ผัง-แผนที่" ให้กับฝ่ายบริหาร-นิติบัญญัติ-ตุลาการ และองค์กรอิสระ บรรจุไว้ใน "รัฐธรรมนูญ" ฉบับประชาชน พ.ศ.2540  เมื่อสังคม-การเมือง-เศรษฐกิจเกิดข้อขัดแย้งทุกหย่อมหญ้า "อานันท์" เชื่อมั่นในความดีของคนไทย และถึงเวลาที่ต้องพักและมีสติ   บรรทัดต่อไปนี้คือวิถีในการมองโลก-สังคม-การเมือง และสถาบันหลักของชาติ ของ "อานันท์" ในยุค พ.ศ.2552 @ ถ้าจะแก้ปัญหาความแตกแยก หลายฝ่ายเห็นตรงกันว่าประเทศไทยควรเข้าสู่โหมดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งโดยการปฏิรูปการเมือง ควรเริ่มต้นจากตรงไหน และกระบวนการควรเป็นอย่างไร        ระบบการปกครองของเมืองไทยตั้งแต่ พ.ศ.2475 หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นระบอบประชาธิปไตย ต่างจากในประเทศอื่นมีการพัฒนาระบบมาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นอังกฤษ ฝรั่งเศส สหรัฐ ในกระบวนการของการเปลี่ยนก็มีการสะดุด หลายประเทศมีสงครามกลางเมือง ในฝรั่งเศสมีการปฏิวัติที่ค่อนข้างจะรุนแรง      ประชาธิปไตยของเรามีเวลา 75 ปี จากสมบูรณาญาสิทธิราชย์ซึ่งพระมหากษัตริย์ใช้ทศพิธราชธรรมปกครอง ซึ่งผมถือว่าเป็นหลักธรรมาภิบาลของไทยที่แท้จริง พระมหากษัตริย์ของเราถึงแม้จะมีพระราชอำนาจโดยเด็ดขาด แต่การใช้อำนาจท่านทรงไว้ซึ่งทศพิธราชธรรม 10 ข้อ เป็นการจำกัดอำนาจของท่านโดยทางอ้อม คือท่านจำกัดอำนาจของท่านเอง พอเรามาเปลี่ยนเป็นระบอบประชาธิปไตย มีเรื่องของการมีรัฐธรรมนูญ มีสภา บางระยะก็เป็นสภาเดียว บางระยะก็เป็น 2 สภา บางระยะก็เป็นสภาเลือกตั้งทั้งหมด     ที่ผ่านมาตั้งแต่ปี 2475-2552 กระบวนการประชาธิปไตยของเรา 70 กว่าปี ซึ่งน้อยมาก ตอนผมเด็กๆ ในโรงเรียนจะมีการสอนว่า เรามีการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์สู่ระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ ระบอบกษัตริย์อยู่มาประมาณ 770 ปีแล้ว แต่เป็นระบอบกษัตริย์ที่มีอำนาจโดยสมบูรณ์ภายใต้ขอบเขตของรัฐธรรมนูญ แต่ระบอบกษัตริย์เป็นหลักใหญ่นะ ไม่ใช่ระบอบประชาธิปไตยนะ      เพราะแม้แต่พระราชอำนาจที่ได้จากรัฐธรรมนูญก็เป็นพระราชอำนาจที่ผ่านฝ่ายนิติบัญญัติ ผ่านฝ่ายบริหาร ฝ่ายตุลาการ ที่ใช้อำนาจเองไม่มีเลย ทุกครั้งก็ต้องมีคนรับสนองพระบรมราชโองการ ท่านมีเพียงแต่ลงพระปรมาภิไธย     พระราชอำนาจซึ่งเป็นสิทธิของท่าน มีอำนาจที่จะได้รับการปรึกษา อำนาจในการที่จะเตือนสติ มีอำนาจที่จะให้กำลังใจ มี 3 พระราชอำนาจเท่านั้น ซึ่งคุณจะเขียนรัฐธรรมนูญมาอย่างไรก็แล้วแต่     ถ้าจะให้ท่านลงพระปรมาภิไธย เรื่องแต่ละเรื่องทั้งนั้น ท่านก็ต้องทราบที่มาที่ไป ก็เป็นหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีที่จะต้องเข้าเฝ้าฯเป็นการส่วนพระองค์ เป็นหน้าที่ที่เรียกว่า ถวายงาน อย่างเช่นมีพระราชบัญญัติสำคัญก็ต้องไปกราบบังคมทูลท่านว่าจะมีเข้ามาเพราะอะไร มีเจตจำนงอย่างไร จะมีผลบังคับใช้ในทางใด หรือถ้าเป็นงานบริหารจะมีโครงการอะไร อย่างสร้างเขื่อนที่ไหน อะไรก็แล้วแต่ก็ต้องไปกราบบังคมทูลรายงานท่าน ระหว่างรายงานท่านก็ไปขอคำปรึกษาท่านด้วย ถ้าไม่ไปถามท่าน ท่านก็ไม่ให้นะ     พระองค์มีพระราชอำนาจที่จะได้รับการปรึกษา คือต้องมีคนไปรายงาน และไปถามความเห็นก่อน ท่านถึงจะพระราชทานคำปรึกษา แต่ไม่ใช่ว่าเป็นลักษณะที่เอาอันนั้นไม่เอาอันนี้ ไม่ใช่นะ เป็นการคุยกันเพื่อให้ทราบถึงเรื่องว่ามันเกิดขึ้นมาเพราะอะไร ผลจะเป็นอย่างไร ระหว่างนั้นท่านอาจเตือนสติบางอย่าง ท่านอาจให้กำลังใจ แต่ไม่ว่าคำปรึกษาที่พระราชทานมา เป็นคำปรึกษาที่ไม่ได้บอกว่า ผิดถูกหรืออย่าทำ      เป็นลักษณะของการเข้าเฝ้าฯ และเมื่อสนทนากันเสร็จแล้วนายกฯไม่ออกมาพูดในที่สาธารณะ เพราะถ้าถ่ายทอดมาผิด พระองค์ท่านเสียนะ แล้วท่านมาปฏิเสธก็ไม่ได้ นายกฯบางคนก่อนเข้าเฝ้าฯก็บอกว่าจะไปเรื่องอะไร ออกมายังพูดต่ออีก แล้วพูดผิดด้วย จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็จะทำให้สถานะของพระเจ้าอยู่หัวในเรื่องของการอยู่เหนือการเมืองก็ดี เหนือคำขัดแย้งก็ดี ทำให้พระองค์ท่านอยู่ในฐานะลำบาก      จะมาบอกว่าท่านเห็นด้วยกับเรื่องนี้ จะเห็นหรือไม่คนที่ไปเข้าเฝ้าฯไม่มีสิทธิมาพูด และการสนทนาระหว่างพระเจ้าอยู่หัวกับนายกรัฐมนตรีอาจจะ 80% จะหายไป ระหว่างนั้นก็ไม่มีการจดบันทึก นายกฯก็ไม่มีสิทธิจะพูด นอกจากพระราชบัญญัติที่จะเสนอขึ้นไปก็อาจจะนำมาเล่ากับรัฐมนตรีบางคนเท่านั้น       การเป็นนายกรัฐมนตรีต้องระมัดระวัง โดยเฉพาะการเข้าเฝ้าฯ อย่ามาใช้ประโยชน์จากการเข้าเฝ้าฯ และอย่าทำให้สถานะพระองค์ท่านอยู่ในที่ล่อแหลม ภาษาธรรมดาเขาบอกว่า อย่าทำให้ระคายเคืองเบื้องพระยุคลบาท แต่ความหมายคือ อย่ามาอ้างความละเอียดอ่อนก็มีอยู่       พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระองค์นี้มีบารมีมาก ไม่ได้เกิดจากรัฐธรรมนูญฉบับไหนเลย แต่เป็นบารมีที่ท่านสะสมมาจากการปฏิบัติพระองค์ท่านในฐานะพระมหากษัตริย์ ความสนใจกับกิจกรรมที่ท่านทำเพื่อประโยชน์สุขของประชาชนชาวสยาม ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์มาท่านทำอยู่อย่างเดียว คือเรื่องทุกข์สุขของประชาชน และความมั่นคงของประเทศชาติ      ตลอดเวลาที่ผมเป็นนายกฯอยู่ 2 ครั้ง ครั้งแรก 1 ปี 5 เดือน ครั้งที่ 2 ราว 5-6 เดือน พระองค์ท่านไม่เคยก้าวก่ายเรื่องการเมืองเลย ไม่เคยเลย บางครั้งผมถึงสลดใจที่คนชอบอ้างต่างๆ นานา และในสังคมไทยพระมหากษัตริย์เป็นที่เคารพรัก เป็นที่สักการะบูชา แต่ก็มีความพยายามที่จะดึงสถาบันลงมา ดึงพระเจ้าอยู่หัวลงมาให้เปรอะเปื้อน @การออกมาพูดถึงวาระเข้าเฝ้าฯถวายรายงานของนายกรัฐมนตรี เพิ่งมีหรือมีมานานแล้ว       มีมาสัก 7-8 ปี ซึ่งจริงๆ ไม่ควรมีข่าวอะไรมาก นอกจากข่าวพระราชสำนัก และเข้าเฝ้าฯมาแล้วอาจมีการบอกเล่าในส่วนที่เกี่ยวข้องกับสายงานที่ต้องไปทำต่อ ท่านไม่เคยแสดงว่าท่านต้องการอะไร สมัยก่อนตั้งแต่ 30-40 ปี เวลามีรัฐประหารทีไรก็จะมีข่าวออกมาเสมอว่า เรื่องนี้ได้ไฟเขียวจากพระเจ้าอยู่หัวแล้ว ผมคิดว่ามันแปลก และไม่จริง      หรือเมื่อเร็วๆ นี้ทักษิณ (ชินวัตร) ก็เพิ่งให้สัมภาษณ์เรื่องเหตุการณ์ก่อนปฏิวัติ 19 กันยายน 2549 ผมว่ามันเป็นเรื่องเฟ้อฝันที่ไม่น่าเกิดขึ้น และมันไม่เป็นความจริง @ การปฏิบัติของนายกรัฐมนตรีเมื่อเข้าเฝ้าฯต้องทำอย่างไร       เป็นเรื่องที่ใครก็ตามที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้บ้างว่า อะไรควรทำ อะไรไม่ควรเปิดเผย เพราะฉะนั้นเป็นการเอาเปรียบพระเจ้าอยู่หัวนะ นายกรัฐมนตรีบางคนถึงขนาดเอากล้องทีวีไปถ่ายเพื่อให้คนดูได้ยินว่าคุยกับพระเจ้าอยู่หัวเรื่องอะไร ซึ่งไม่ถูก ไม่เหมาะสมที่จะทำ ผมก็คิดว่าปัจจุบันนี้ระบอบพระมหากษัตริย์ก็ยังเป็นระบอบที่แน่นอนว่าคนไทยส่วนใหญ่ที่ยังอยากให้คงไว้ซึ่งระบอบนี้ คนไม่เห็นด้วยอาจจะมี ซึ่งผมคิดว่าคนไทยก็ต้องใจกว้างพอนะ ตราบใดที่ไม่ได้พูดจาถล่มทลายระบอบนี้ ทำลายสถาบันโดยวิธีการที่ผิดรัฐธรรมนูญ อย่างนั้นก็ไม่ได้ ถ้ายังเป็นระบอบนี้อยู่ก็เป็นเรื่องระบอบพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ @เสาหลักของประชาธิปไตยในด้านต่างๆ ต้องทำให้แข็งแรงมากน้อยแค่ไหน     พอมีปัญหาการเมือง ความขัดแย้ง หรือมีการนองเลือด สิ่งแรกที่เราชอบพูดคือ ต้องแก้ไขรัฐธรรมนูญ แต่ผมไม่คิดว่าเป็นปัญหาที่รัฐธรรมนูญอย่างเดียว ผมกลับมองว่ารัฐธรรมนูญมีความสำคัญ การเลือกตั้งมีความสำคัญ ตราบใดที่การเลือกตั้งนั้นเสรีและยุติธรรม แต่เป็นที่รู้กันว่าการเลือกตั้งในเมืองไทยส่วนใหญ่ไม่ยุติธรรม มีเสรีในนามธรรมทั้งนั้น แต่คนที่ปรับปรุงต้องมีใจเป็นประชาธิปไตย และความยุติธรรม ไม่เช่นนั้นก็เหมือนเดิมอีก @ วิเคราะห์ว่าปัญหาความขัดแย้งที่รุนแรงในปัจจุบันมาจากอะไร      ผมไม่อยากพูดถึงความขัดแย้งปัจจุบัน แต่พูดถึงความขัดแย้งของสังคมทุกสังคม สิ่งที่สำคัญที่สุดและทุกรัฐบาลต้องดูแลคือความขัดแย้งในเรื่องของการแย่งทรัพยากร ผมว่ารัฐบาล หน้าที่รัฐบาลคืออะไร อย่าไปบอกว่าเป็นฝ่ายบริหารจะต้องมีนั่นมีนี่ ผมมองว่าหน้าที่รัฐบาลคือการจัดสรรทรัพยากรของชาติให้กับบุคคลทั่วไป ให้กับประชาชนด้วยความยุติธรรมเท่านั้น   @ เป็นเพราะรัฐบาลไม่ได้ทำหน้าที่ในการจัดสรรทรัพยากร ทำให้ความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้น         ใช่...แต่เวลาผมพูดไม่ได้หมายถึงรัฐบาลโน้น รัฐบาลนี้ เพราะเป็นปัญหาของทุกสังคม เป็นทุกประเทศ ไปดูในประเทศที่ใช้ระบบทุนนิยมในอเมริกา จีน ฯลฯ รวมทั้งไทยช่องว่างมีแต่จะมากขึ้น ช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวยเป็นปัญหาของทุกประเทศ ไม่ว่าจะเป็นประเทศที่พัฒนาแล้วหรือยังไม่พัฒนา เป็นประชาธิปไตยแล้วหรือยังไม่เป็น เรื่องนี้เป็นปัญหาโลกแตกและจะไม่หมดไป รัฐบาลทุกรัฐบาลต้องต่อสู้กับปัญหานี้ ซึ่งนำไปสู่ความแตกแยกและขัดแย้ง @ ฝ่ายตุลาการที่มีบทบาทในโครงสร้างอำนาจมากขึ้น จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาหรือไม่     ผมว่าเป็นการอ้างมากกว่านะ ทุกประเทศที่มีระบอบประชาธิปไตยที่ค่อนข้างสมบูรณ์แล้ว ไม่ว่าจะเป็นอเมริกา อังกฤษ ระบบตุลาการก็มีส่วนในการแก้ไขปัญหา ตัวอย่างปัญหาเลือกตั้งระหว่างบุชกับอัล กอร์ ในสหรัฐอเมริกา สุดท้ายก็ต้องให้ศาลฎีกาเป็นตัวตัดสิน ถึงได้มีการยุติข้อขัดแย้งทางด้านการเมือง ฉะนั้นไม่ใช่ของแปลก เราจะเรียกกันโก้หรูว่า ตุลาการภิวัตน์ ซึ่งผมก็ไม่ได้คัดข้อง แต่ความหมายคือว่า ศาลที่ดำรงไว้ซึ่งความยุติธรรม ศาลที่ดีจะไม่ยุ่งเรื่องการเมือง ตัดสินตามเนื้อผ้า       แต่ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ต้องมีคนชอบ ไม่ชอบ เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย แต่ปัญหาคือการชอบไม่ชอบอยู่บนมูลฐานของข้อเท็จจริง เหตุผล หรือประโยชน์ เราต้องพูดกันแบบผู้ใหญ่มากกว่า อย่าไปมัวหมกมุ่นว่าคนนั้นชอบ คนนั้นไม่ชอบ ถ้าประเทศไหนเอาศาลเป็นที่พึ่งไม่ได้ ผมว่าตายแล้ว เพราะศาลสถิตย์ไว้ซึ่งความยุติธรรม และศาลไทยยังอาศัยบารมีของพระเจ้าอยู่หัวลงมาอีกด้วย ถ้าศาลหมดความศักดิ์สิทธิ์ผมว่าแย่ คนที่บอกว่าเมืองไทยมี 2 มาตรฐาน แต่ผมคิดว่า คนที่พูดถ้าเป็นประโยชน์กับเขาก็ใช้ @ หลักดีอยู่แล้ว แต่คนไม่ดี    คุณพูดนะ ไม่ใช่ผม (หัวเราะ) @ ถ้าจะสร้าง "เสาหลัก" ของประเทศให้แข็งแรง ก็ต้องเริ่มต้นกันใหม่      ต้องมีนักการเมือง ระบบการเมืองที่ดีด้วย ถ้านายกรัฐมนตรีคนหนึ่งไม่โกง ปัญหาคอร์รัปชั่นในเมืองไทยไม่ได้หมดไป แต่น้อยลงแน่ เหมือนคำที่ว่า ถ้าหัวไม่ส่ายหางก็ไม่กล้าขยับ แต่ถ้าหัวส่าย หางยิ่งแกว่งใหญ่เลย ยิ่งมีหลายหัวนะ ถ้านายกฯทำงานด้วยความโปร่งใส สังคมจะน่าอยู่ รัฐมนตรีที่จะโกงกินก็อึดอัด ถ้านายกฯไม่กิน รัฐมนตรีไม่กิน นักการเมืองจะกินก็เหนื่อย นักธุรกิจก็เช่นกัน ถ้ามีระบอบประชาธิปไตยที่ถูกต้อง ที่สมบูรณ์ จะลด-บรรเทา ปัญหาคอร์รัปชั่นไปได้เยอะเลย @ เป็นห่วงกับสถานการณ์ของประเทศไทยหรือไม่     ผมไม่ใช่คนทุกขนิยม และมีความเชื่อมั่นในระบอบพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ ผมมีความเชื่อมั่นในความดีของคนไทย ผมว่าถึงเวลาที่เราต้องพักสติ มีสติ มีคนบอกว่า นักการเมืองเราใช้ไม่ได้ แต่ผมว่าทุกประเทศที่มีทั้งคนดีไม่ดี ผมยังรู้สึกว่า ในระบบการเมืองไทยปัจจุบันมีเด็กรุ่นใหม่เข้ามามากก็เป็นสิ่งที่ดี เหมือนอย่างเมื่อครั้งหนึ่งที่เราเบื่อนักการเมือง เบื่อทหาร ต้องเอานักธุรกิจมามีอำนาจ แต่นักธุรกิจที่โกงก็เยอะแยะ  @ นายกฯอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ น่าจะเป็นความหวัง         ผมไม่วิจารณ์ตัวบุคคล @ ท่านพูดว่าหากนายกรัฐมนตรีไม่โกงคนหนึ่ง ประเทศก็จะดีขึ้นเยอะ      ปัญหาสังคมไทยไม่ใช่เรื่องคอร์รัปชั่นอย่างเดียวนะ อาจมีคนดี แต่ทำงานไม่เป็นก็เหนื่อยเหมือนกันนะ (หัวเราะ) คนตั้งใจดีแต่ทำงานไม่เป็น เหนื่อยทั้งนั้น หรือคนทำงานเก่งแต่ขี้โกง ก็เหนื่อยอีก พูดง่ายๆ จะเอาทั้งดีทั้งเก่งก็ต้องไปหามา ซึ่งผมว่ามีอยู่ เวลาเกิดเหตุจริงๆ ก็จะโผล่ขึ้นมาเอง

http://www.matichon.co.th/prachachat/news_detail.php?id=3327&catid=1
 

---

Hotmail® has a new way to see what's up with your friends. Check it out.

"บอกเล่าเรื่องลาว"ง่ายงามอย่างสมดุล ภาพถ่าย-วาด 3 ศิลปินไทย ระดมทุนสร้างนักเขียนลาวรุ่นใหม่

วันที่ 06 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11379 มติชนรายวัน


"บอกเล่าเรื่องลาว"ง่ายงามอย่างสมดุล ภาพถ่าย-วาด 3 ศิลปินไทย ระดมทุนสร้างนักเขียนลาวรุ่นใหม่

โดย สิริวรรณ ศรีเพ็ญจันทร์



ณ ที่สายน้ำโขงไหลซอกซอนเข้าสู่แผ่นดินลาว ดินแดนที่สงบงามแห่งหนึ่ง อยู่ในความใฝ่ฝันของนักเดินทางหลายต่อหลายรุ่นเสมอมา...เมืองลาว เป็นดินแดนที่เก่าแก่และสำคัญทางประวัติศาสตร์-วัฒนธรรมของเมืองบ้านพี่เมืองน้อง

และที่สำคัญ "ลาว" กลายเป็นจุดหมายปลายทางของนักเดินทางจากทั่วโลก มีหลายคนที่เดินทางมาเพื่อแสวงหาสิ่งที่เรียกว่า "โลกตะวันออก" และอีกมากมายเดินทางมาเพื่อสัมผัสบรรยากาศของบ้านเมือง ซึ่งกำลังจะเลือนหายไปท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์

เช่นเดียวกับกลุ่มศิลปินนักเขียนของไทย สุชาติ สวัสดิ์ศรี, ศรีดาวเรือง, ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ และบุญเกษม แซ่โค้ว เมื่อครั้งที่ได้ร่วมเดินทางย่ำย่างบนแผ่นดินลาว เมื่อปลายหนาวของปีที่ผ่านมา กับ "มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป"

ด้วยจุดมุ่งหมายที่ตรงกันคือ "การได้ไปสัมผัสกับวิถีชีวิตที่เรียบง่ายและธรรมชาติที่งดงาม เรียนรู้วัฒนธรรมที่เก่าแก่และทรงคุณค่าของแผ่นดินอันเก่าแก่แห่งนี้"

การเดินทางเริ่มต้นจากการนั่งเรือล่องแม่น้ำโขงตอนบนของลาวเหนือ ผ่านปากเบง (เมืองพักระหว่างทาง) เข้าสู่หนองเขียว (เมืองงอยใหม่) และเมืองงอยเก่า ที่เป็นพื้นที่ของชุมชนที่ใช้ชีวิตกับธรรมชาติได้อย่างสมดุล จากวังเวียง เข้าหลวงพระบาง สู่เวียงจันทน์และจบท้ายที่ สวนไผ่พันกอ พื้นที่บ่มเพาะความคิดของนักเขียนลาวรุ่นปัจจุบัน

"ผลพวงของการเดินทางไปบ้านพี่เมืองน้องในครั้งนั้น ได้ถูกถ่ายทอดออกมาเป็น "ภาพวาด" และ "ภาพถ่าย" จากศิลปินไทยที่ร่วมทาง ทำให้เกิดผลงานมากมายจำนวนเกือบ 100 ชิ้น"

มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป จึงร่วมกับ สำนักเสริมศึกษาและบริการสังคม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จัดกิจกรรม "บอกเล่าเรื่องลาว" นิทรรศการแสดงภาพถ่าย-ภาพเขียน พัวพันวิถี สานวัฒนธรรมบ้านพี่เมืองน้อง ขึ้นเมื่อวันที่ 25 เมษายน ที่ผ่านมา เป็นการรวมภาพวาดและภาพถ่ายที่ถ่ายทอดออกมาจากใจของศิลปินที่ร่วมเดินทางไป

อาทิ "สุชาติ สวัสดิ์ศรี" ได้บันทึกภาพไว้เป็นจำนวนมากจากกล้องดิจิตอลที่พกติดตัวไปด้วย รวมทั้งบันทึกวิดีโอสั้นๆ กับเหตุการณ์หรือสถานที่ที่ต้องการบันทึก เพื่อนำมาเป็นข้อมูลในการถ่ายทอดเรื่องลาว ผ่านงานศิลปะในรูปแบบต่างๆ เช่น หนังสั้น นิทรรศการภาพถ่าย ภาพวาด เรื่องสั้น และอื่นๆ

เขาเล่าถึงผลงานที่นำเสนอในครั้งนี้ ว่าเราไม่ได้มาแบบนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวชมแค่ความงามของประเทศเพื่อนบ้านเพียงอย่างเดียว แต่เราต้องการมาซึมซับความงดงามจากธรรมชาติที่ยังมีร่องรอยอยู่ มาศึกษาอารยธรรม และประสบการณ์ของการต่อสู้ของพี่น้องลาว ที่รักษาความเป็นชาติตนเองไว้ สิ่งสำคัญ คือการได้พบกับญาติมิตรทางน้ำหมึกในฝั่งลาว เช่น บุนทะนอง ชุมไชยพน ดวงเดือน บุนยาวง และ ดารา กัลยา เพื่อสานต่อและเชื่อมสายสัมพันธ์เส้นทางอักษรของสองประเทศให้ยาวนาน สุชาติบอกว่า ภาพของเขาที่ถ่ายมานั้นจะนำไปแสดงอีกครั้งในช่วงปลายเดือนพฤษภาคม 2552 ที่ หอศิลป์ จามจุรี

ส่วน "ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ" กวี นักเขียน นักวาดภาพ นักเล่าเรื่องราว ขอหยุดทำหน้าที่พ่อลูกอ่อนไว้ชั่วคราว ร่วมเดินทางในครั้งนี้ด้วย ซึ่งตลอดระยะเวลาของการเดินทางเขาได้เก็บเกี่ยวความงามของแผ่นดินลาวด้วยความจำเพียงอย่างเดียว กับภาพถ่ายจากกล้องถ่ายรูปแบบเก่าเพียงไม่กี่ภาพ แต่ก็สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นภาพศิลปะที่สวยงามมากถึง 40 รูป

รวมทั้ง "บุญเกษม แซ่โค้ว" หนุ่มใหญ่อารมณ์ดี ศิลปินอิสระจากภาคใต้ พกพาหัวใจของนักวาดภาพมาบันทึกความงามของแผ่นดินลาว ทุกสถานที่ที่ไปถึง ด้วยการวาดรูปตลอดของการเดินทาง ตั้งแต่ทิวทัศน์ ผู้คน วิถีชีวิต วัฒนธรรม สถาปัตยกรรม ผลงานของเขาถูกนำไปแสดงที่สวนไผ่พันกอ เมืองเวียงจันทน์ เป็นครั้งแรก

ภาพวาด-ภาพถ่ายของศิลปินเหล่านี้ ผู้ที่สนใจจะสนับสนุนการเสริมสร้างนักเขียนลาวรุ่นใหม่ สามารถร่วมสมทบทุนซื้อภาพวาดและภาพถ่ายครั้งนี้ได้ สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมที่ 0-2438-9331-2, 08-6608-1018, 08-3224-9867 หรือ www.semsikkha.org

เสร็จจากจัดแสดงที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้ว ภาพทั้งหมดจะนำไปจัดแสดงต่อที่ สวนเงินมีมา คลองสาน ตั้งแต่วันนี้ ถึง วันที่ 10 พฤษภาคม 2552 จากนั้น ป้าดวงเดือนและป้าดารา ทายาทของมหาสีลา วีรวงศ์ จะนำไปจัดแสดงต่อที่ จ.หนองคาย และ เวียงจันทน์ สปปล. ในช่วงปลายปี 2552 ซึ่งรายได้หลังจากหักค่าใช้จ่ายแล้ว จะนำไปสมทบการจัดทำโครงการสร้างนักเขียนลาวรุ่นใหม่ ณ แขวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

หน้า 21
http://www.matichon.co.th/matichon/view_news.php?newsid=01pra02060552&sectionid=0131&day=2009-05-06

---

Hotmail® goes with you. Get it on your BlackBerry or iPhone.

เมืองบน-เมืองอู่ตะเภา ที่นครสวรรค์ กับ ชัยนาท

วันที่ 01 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11374 มติชนรายวัน


เมืองบน-เมืองอู่ตะเภา ที่นครสวรรค์ กับ ชัยนาท

คอลัมน์ สยามประเทศไทย

โดย สุจิตต์ วงษ์เทศ



ตรงที่ถนนพหลโยธินมาสบรวมเป็นเส้นเดียวกับถนนสายเอเชีย อยู่บนพรมแดนเส้นกั้นเขตจังหวัดนครสวรรค์กับจังหวัดชัยนาทพอดิบพอดี

เขตนครสวรรค์ เป็นอำเภอพยุหะคีรีที่ตำบลท่าน้ำอ้อย

เขตชัยนาท เป็นอำเภอมโนรมย์ ที่ตำบลอู่ตะเภา

บริเวณอำเภอพยุหะคีรี (นครสวรรค์) ต่อกันกับอำเภอมโนรมย์ (ชัยนาท) เป็นที่ราบลุ่มผืนเดียวกันมานานราว 3,000 ปีมาแล้ว มีแม่น้ำใหญ่ (เจ้าพระยา) เป็นแกน แล้วมีลำน้ำสาขากับห้วยหนองคลองบึงหลายสายไหลลงแม่น้ำใหญ่ เช่น หางน้ำสาคร ฯลฯ

ตรงที่ราบลุ่มมโนรมย์-พยุหะคีรี น่าเชื่อว่าจะเคยเป็นทะเลหรือหนองบึงใหญ่มาก่อน เมื่อราว 5,000-10,000 ปีมาแล้ว จากนั้นค่อยๆ ตื้นเขินเป็นโคลนตม หรือเป็นเวิ้งน้ำกว้างใหญ่ของแม่น้ำใหญ่คล้ายบริเวณลานเทที่อยุธยา จึงมีคำบอกเล่าเก่าแก่ว่าเคยเป็น อู่สำเภา 2 อู่ มีอู่บนกับอู่ล่าง

บริเวณโคกไม้เดน มีเขาไม้เดนกับยอดอื่นๆ ต่อกันเป็นพืดสั้นๆ คนยุคเหล็กเมื่อราว 2,500 ปีมาแล้ว ยกย่องเป็นเขตศักดิ์สิทธิ์ใช้ทำพิธีกรรมในศาสนาผี (ก่อนรับศาสนาพุทธจากอินเดีย) แล้วทำรูปเคารพเนื่องในศาสนาผี เช่น รูปตะกวด อาจารย์ศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ แห่งคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร อธิบายรูปนี้ว่าเป็นตะกวดทำด้วยโลหะสำริด พบบริเวณเขาไม้เดน รอบนอกด้านตะวันออกของเมืองบน อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ กำหนดอายุอยู่ในยุคสุวรรณภูมิ เมื่อราว พ.ศ.1-500 ชิ้นงานหล่อขึ้นง่ายๆ อย่างฝีมือช่างพื้นบ้าน เนื้องานไม่ประณีตนัก แต่ก็ถูกต้องตามสรีระของสัตว์ประเภทนี้ อาจเป็นของใช้ในพิธีกรรม โดยมีความหมายเกี่ยวเนื่องกับคติการบูชาสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอย่างพวกตะกวด จระเข้ กบหรือคางคก

อู่บน อยู่ที่บ้านบน ตำบลท่าน้ำอ้อย อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ มีเมืองโบราณชื่อชาวบ้านเรียกภายหลังว่า เมืองบน (มีรายละเอียดในหนังสือ โบราณวัตถุสมัยทวารวดีแห่งใหม่ กรมศิลปากรพิมพ์เผยแพร่ พ.ศ.2508)

อู่ล่าง อยู่ที่บ้านอู่ตะเภา ตำบลอู่ตะเภา อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท มีเมืองโบราณชื่อชาวบ้านเรียกภายหลังว่า เมืองอู่ตะเภา (มีรายละเอียดในหนังสือ โบราณคดีเมืองอู่ตะเภา กรมศิลปากรพิมพ์เผยแพร่ พ.ศ.2534)

เมืองบน กับ เมืองอู่ตะเภา มีพัฒนาการร่วมกันจากชุมชนถลุงเหล็กราว 2,500 ปีมาแล้ว อยู่บนชุมทางคมนาคม แนวเหนือ-ใต้ กับแนวตะวันตก-ตะวันออก ควบคุมทางน้ำ 3 แห่ง คือ แม่น้ำสะแกกรัง (อุทัยธานี), แม่น้ำมะขามเฒ่า (คือแม่น้ำท่าจีน ไหลลงสุพรรณบุรี-นครปฐม), แม่น้ำน้อย (ไหลลงแม่น้ำเจ้าพระยาที่อยุธยา)

ด้วยเหตุนี้เองเมื่อชุมชนถลุงเหล็กรับศาสนาจากอินเดียผ่านยุคสุวรรณภูมิ ก็เติบ โตเป็นบ้านเมือง และเป็นรัฐในยุคทวารวดี เมื่อราวหลัง พ.ศ.1000 แล้วขุดคูน้ำคันดินเป็นขอบเขตรูปกลมรีไม่สม่ำเสมอ

แต่น่าประหลาดที่ไม่พบสถูปเจดีย์ใหญ่น้อยบริเวณเมืองบนกับเมืองอู่ตะเภา พบแต่ซากเศษรูปเคารพ เช่น ธรรมจักร, พระพุทธรูป, เครื่องรางประดับ ฯลฯ

น่าเชื่อว่าบริเวณ บ้านโคกไม้เดน ที่อยู่บนเนินสูง มีทิวเขาเตี้ยหลายยอดเป็นพืดไปทางด้านเหนือของทุ่งราบมโนรมย์ เป็นแหล่งศักดิ์สิทธิ์ใช้ทำพิธีกรรมร่วมกันของเมืองบนกับเมืองอู่ตะเภามาแต่ยุคเหล็กเมื่อ 2,500 ปีมาแล้ว

ครั้นรับพุทธศาสนาก็ยกย่องเป็นเขตพุทธาวาสปนกับสังฆาวาส จึงพบสถูปเจดีย์ยุคทวารวดีนับ 10 แห่ง ทั้งบนยอดเขาและตีนเขา ที่กรมศิลปากรไปขุดค้นแล้วขุดแต่งไว้หลายแหล่ง

ทั้งเมืองบนและเมืองอู่ตะเภา ควรเป็นบ้านเมืองหรือรัฐเดียวกัน หรือมิฉะนั้น ก็เป็นเครือญาติใกล้ชิดกัน แล้วมีชุมชนเครือข่ายบริวารเป็นแหล่งทรัพยากรออกไปโดยรอบ โดยเฉพาะกระจายไปทางเขตอำเภอตาคลี ถึงอำเภอตากฟ้า ซึ่งจะเชื่อมโยงกับเมืองจันเสนได้ด้วย

ผู้คนของเมืองบนและเมืองอู่ตะเภา รวมทั้งเครือข่ายบริวาร มีพุทธสถานอยู่บริเวณเขตศักดิ์สิทธิ์ร่วมกันมาก่อนนานแล้วที่บ้านโคกไม้เดน ที่ทุกวันนี้มี วัดเขาไม้เดน แล้วมีพระสงฆ์ดูแลรักษาพุทธสถานเหล่านั้น

สอง อบต. สองอำเภอ ในสองจังหวัด ถ้าได้ร่วมกันแบ่งปันเผยแพร่ความรู้เรื่องเมืองบนกับเมืองอู่ตะเภาสู่ท้องถิ่นทั้งสอง โดยผ่านบ้าน-วัด-โรงเรียน (บวร) จะประเสริฐสุด

หน้า 21

http://www.matichon.co.th/matichon/view_news.php?newsid=01pra03010552&sectionid=0131&day=2009-05-01

โลกาภิวัตน์ : คำสั้นๆ ที่ควรรู้จัก

โลกาภิวัตน์ : คำสั้นๆ ที่ควรรู้จัก โดย : ทวีศักดิ์ ตั้งปฐมวงศ์  เมื่อ : 25/04/2009 02:11 PM

โลกาภิวัตน์ (Globalization ) คำที่พวกเราทุกคนคุ้นเคย แต่จะมีสักกี่คนที่จะเข้าใจความหมายจริงๆของคำสั้นๆคำนี้ โลกาภิวัตน์เป็นคำที่เกิดมาก่อนหน้าทศวรรษ 1990 แล้ว โดยเริ่มต้นจากนักวิจารณ์ด้านวัฒนธรรมชาวแคนาดา Marshall McLuhan (1964) ที่เขากล่าวถึงหมู่บ้านโลก (global village) ซึ่งหมายถึง โลกยุคใหม่ที่ตั้งอยู่บนฐานของเทคโนโลยี อันนำไปสู่ความเปลี่ยนแปลงที่เร่งเร็วขึ้นในทุกระดับของสังคมมนุษย์ แต่เริ่มเป็นที่นิยมใช้ในแวดวงวิชาการและสื่อสารมวลชน เมื่อต้นทศวรรษ 1990 โลกาภิวัตน์นอกจากจะมีอิทธิพลต่อสังคมศาสตร์หลายแขนงแล้ว ยังครอบคลุมทั้งด้านการเมือง เศรษฐศาสตร์ วัฒนธรรมและเทคโนโลยีการสื่อสาร รวมทั้งยังมีอิทธิพลต่อความคิด ความเชื่อของคนจำนวนมากในยุคสมัยใหม่ ความหมายของโลกาภิวัตน์ ต่อคำถามที่ว่า โลกาภิวัตน์มีความหมายอย่างไรนั้น ถึงแม้ปัจจุบันโลกาภิวัตน์ จะถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็นที่พูดถึงกันมากในทุกวงการของสังคม โลกาภิวัตน์คืออะไร? นั้น ก็ยังคงไม่สู้จะง่ายนักต่อการให้คำตอบได้อย่างชัดเจน กล่าวคือ มีผู้นิยามและให้ความหมายของโลกาภิวัตน์ ในหลากหลายแง่มุมแตกต่างกันไป โลกาภิวัตน์ ในมุมมองของผู้เขียน มีความหมายว่า "คือปรากฏการณ์ที่หลอมรวมความสัมพันธ์ทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ที่เกิดขึ้นในทุกมุมส่วนของโลก ให้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันและใกล้ชิดกันมากขึ้นตามแบบอย่างโลกตะวันตก อย่างที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในพื้นที่ห่างไกลและข้ามพรมแดนรัฐ สามารถถูกรับรู้ได้ทันที่ ทำให้โลกมีลักษณะเป็นหมู่บ้านโลก โดยมีเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเป็นตัวช่วยสนับสนุน" ดังนั้น เราสามารถเห็นได้ว่าในยุคโลกาภิวัตน์นั้น เหตุการณ์และรูปแบบทางสังคมที่อยู่ห่างออกไปจะมีกระบวนการแผ่ขยายเข้าหากันและล้อรับกัน กระบวนการนี้จะเชื่อมโยงทำให้สังคมที่แตกต่างกันกลายมาเป็นเครือข่ายที่คล้ายคลึงกันโดยการนำเข้าแนวคิดและรูปแบบจากประเทศโลกตะวันตก ที่นำโดยสหรัฐอเมริกา ทั้งในแง่ของความคิด ความเชื่อ และอุดมการณ์ ดังนั้น โลกาภิวัตน์ก็คือการทำให้ความสัมพันธ์ทางสังคมในระดับโลกเข้มข้นขึ้น และความสัมพันธ์ที่เข้มข้นนี้จะเชื่อมโยงระยะห่างในลักษณะที่สิ่งที่เกิดขึ้นในท้องถิ่นจะเกิดขึ้นจากอิทธิพลของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในที่ซึ่งไกลออกไป ในทางตรงข้ามเหตุการณ์ในท้องถิ่นอาจจะมีผลกระทบต่อที่ที่อยู่ไกลออกไปด้วย กระบวนการโลกาภิวัตน์ กระบวนการโลกาภิวัตน์มีมาเป็นเวลาช้านานแล้ว นับเนื่องจากลัทธิอาณานิคม (Colonialism) แผ่ขยาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งอังกฤษและยุโรปตะวันตกใช้แสนยานุภาพทางทหารที่เหนือกว่าเข้ายึดครองประเทศต่างๆ ในทวีปเอเชีย แอฟริกา และอเมริกา เพื่อแสวงหาแหล่งผลิตอาหาร วัตถุดิบ หรือทรัพยากรธรรมชาติ รวมทั้งแรงงานทาสจากอาณานิคม และเพื่อเป็นตลาดระบายสินค้าอุตสาหกรรมจากประเทศแม่ ซึ่งมีลักษณะเป็นจักรวรรดินิยม (imperialism) ที่มาพร้อมกับการถ่ายทอดแนวความคิด ความเชื่อ และ วัฒนธรรมตะวันตกไปสู่ดินแดนอื่น ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง การเชื่อมโยงโลกโดยอาศัยการล่าอาณานิคมได้คลายความสำคัญลงไปเรี่อยๆ พร้อมกันกับที่เริ่มมีการเชื่อมโยงส่วนต่างๆ ของระบบเศรษฐกิจโลกเข้าด้วยกัน ในช่วงนี้ วาทกรรมการพัฒนา (Development) ตามแบบตะวันตก โดยเฉพาะจากสหรัฐอเมริกา ที่ขึ้นมามีอิทธิพลอย่างสูงในห้วงนี้ ทั้งที่เป็นแนวคิด ความเชื่อ และทฤษฎี ได้ถูกตีแผ่ขยายไปทั่วโลก เช่น ทฤษฎีความทันสมัย (modernization) จนถึงอุดมการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ อุดมการณ์เสรีนิยมใหม่ (Neo-liberalism) หรือที่รู้จักกันในนาม 'ฉันทามติวอชิงตัน (Washington Consensus) ซึ่งนำเสนอถึงรูปแบบ นโยบายสำหรับการปฏิรูประบบเศรษฐกิจในประเทศกำลังพัฒนา และประเทศด้อยพัฒนาทั่วๆ ไป นโยบายที่สำคัญๆ ก็เช่น การเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ (Liberalization) การลดการควบคุมและการกำกับโดยภาครัฐ (Deregulation) การถ่ายโอนการผลิตไปสู่ภาคเอกชน (Privatization) การรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ (Stabilization) เป็นต้น ส่งผลให้บทบาทของบรรษัทข้ามชาติ (Multinational Corporations - MNC) ของมหาอำนาจต่างๆ เช่น Microsoft, McDonald's,GM ฯลฯเริ่มมีบทบาทและอิทธิพลต่อระบบเศรษฐกิจโลกในเวลาต่อมา โลกาภิวัตน์กับการหลอมรวม จากความหมายของโลกาภิวัตน์ในมุมมองของผู้เขียน ก่อให้เกิดการเชื่อมโยงประสานใน 3 ด้านด้วยกันคือ กระตุ้นให้เกิดการเชื่อมโยงประสานกันทางเศรษฐกิจระหว่างนานาประเทศ คือส่งผลให้มีการไหลเวียนของสินค้า บริการ เงินทุน ผู้คน และทรัพยากรที่ข้ามพ้นกำแพงรัฐชาติ การปฏิสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจ เชื่อมโยงกันจนเป็นอาณาบริเวณที่กว้างขวาง โดยโลกเศรษฐกิจจะไม่มีพรมแดนในลักษณะที่สอดคล้องกับการแบ่งเขตเกี่ยวข้องกับดินแดนหรืออาณาเขต ซึ่งเป็นเรื่องของรัฐ (State) แต่เป็นเขตแดนทางเศรษฐกิจ และรูปแบบการผลิตแบบห่วงโซ่ข้ามชาติก็เป็นที่แพร่หลาย เมื่อสินค้าชิ้นเดียว แต่มีส่วนประกอบต่างๆ ที่ถูกผลิตขึ้นในหลายๆ ประเทศ บางครั้งก็รู้จักกันในนาม 'Mcdonaldization' จุดประสงค์หลักสำคัญเพื่อลดต้นทุนและเพิ่มศักยภาพในการแข่งขัน ตัวอย่างเช่น อุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ของ บริษท์โตโยต้า ใช้เทคโนโลยีและการพัฒนาจากประเทศญี่ปุ่น อาศัยการชิ้นส่วนเช่น ล้อ ตัวถัง จากประเทศจีน แต่กลับนำไปประกอบเป็นตัวรถยนต์ในประเทศไทยแทน เป็นต้น กระตุ้นให้เกิดการเชื่อมโยงประสานทางแนวความคิด ความเชื่อ และอุดมการณ์ อาทิ ความเป็นประชาธิปไตย (Democratization หรือ กระบวนการทำให้เป็นประชาธิปไตย) สิทธิมนุษยชน (Human right) การจัดการปกครองที่ดี (Good Governance) การค้าเสรี (Free Trade) ตลอดจน วัฒนธรรมความทันสมัยแบบตะวันตก เป็นต้น ในฐานะอุดมการณ์หลักแห่งยุคสมัยที่ถูกแผ่ขยายไปทั่วโลก ซึ่งผู้คนโดยทั่วไปเรียกกันอย่างเต็มปากเต็มคำว่า "ยุคโลกาภิวัตน์"โดยคิดและอุดมการณ์เหล่านี้ มีผลอย่างมากต่อการจัดการปกครองทางการเมืองและสังคมของประเทศต่างๆทั่วโลกในปัจจุบัน กระตุ้นให้เกิดการเชื่อมโยงประสานโลกให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร นับตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1990. ในปี 1989-1991 จากการล่มสลายของระบบสังคมนิยมในสหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกาได้เข้ามาจัดระเบียบโลก (The New World Order) หลังยุคสงครามเย็นสิ้นสุด โดยสหรัฐอเมริกามีบทบาทสำคัญในการพัฒนาและริเริ่มเทคโนโลยีสารสนเทศใหม่ๆ พร้อมกันกับเผยแพร่เทคโนโลยีออกไปโดยรวดเร็วไปพร้อมกับวัฒนธรรมแบบอเมริกัน เช่น โทรทัศน์ผ่านดาวเทียมที่สามารถรายงานข่าวสาร สาระจากพื้นที่หนึ่งของโลก ให้กระจายไปทั่วโลกได้ทันที่ ผ่าน CNN, BBC อินเตอร์เน็ตที่ถ่ายทองความคิด ความเชื่อผ่านทางเว็บไซด์ต่างๆร่วมถึงการเผยแพร่วัฒนธรรมอเมริกันผ่านสื่อ เช่น ในรูปแบบภาพยนตร์ผ่าน Hollywood ในรูปแบบแฟชั่น ดนตรีเพลงผ่าน โทรทัศน์ช่อง MTV เป็นต้น โดยสรุปแล้ว โลกาภิวัตน์ได้เชื่อมโยงหลอมรวมความสัมพันธ์ทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ของโลกให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และเนื่องจากความจำเริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Technology) ได้มีส่วนทำลายพรมแดนระหว่างรัฐ ที่เป็นอุปสรรคขว้างกั้น ในความหมายเดิมลงไปอย่างสิ้นเชิง โลกในปัจจุบันจึงเปรียบเหมือนถูกย่อทางด้านกาล (Time) เทศะ (Space) และถูกผนวกรวมความคิด ความเชื่อ ให้เป็นไปในแนวทางที่สอดคล้องกันมากขึ้น จนทำให้สังคมโลกเล็กลงจนมีขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าหมู่บ้าน ซึ่งใครหลายคนเรียกลักษณะเช่นนี้ว่าเป็น "หมู่บ้านโลก" (Global Village) เหตุผลทั้งหมดที่กล่าวมานั้นคือ "โลกาภิวัตน์" ในมุมมองของผู้เขียน ทวีศักดิ์ ตั้งปฐมวงศ์ วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

http://www.thaingo.org/writer/view.php?id=1176

ภาวะ "สื่อท่วมหัว" ข้อเท็จจริงที่ไม่รู้จะเชื่อใคร

ภาวะ "สื่อท่วมหัว" ข้อเท็จจริงที่ไม่รู้จะเชื่อใคร โดย : ทีมงาน ThaiNGO   เมื่อ : 29/04/2009 12:25 PM

ท่ามกลางความขัดแย้งทางการเมืองที่รุนแรง การนำเสนอผ่านสื่อต่างๆ จึงนำมาทั้งหมดข้อเท็จจริงที่หลากหลายนำมาซึ่งการกระอักกระอวลใจของผู้รับสื่อว่าอะไรคือข้อเท็จจริงกันแน่ สภาวะที่สื่อท่วมหัวเช่นนี้นำมาสู่ข้อสังเกตว่าจริงๆ แล้วสื่อที่เรารับอยู่ในปัจจุบันเป็นส่วนสร้างความขัดแย้งให้ขยายวงกว้างหรือไปหรือไม่ หรือความรุนแรงเป็นส่วนหนึ่งที่มีผลพวงมาจากการเอียนเอียงของสื่อหรือไม่ซึ่งเป็นคำถามที่น่าสนใจอย่างยิ่ง วงเสวนา "สื่อท่วมหัวเอาตัวให้รอด" เป็นวงหนึ่ง ที่ตั้งคำถามว่า สื่อเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างภาพข่าวให้เกิดความขัดแย้งหรือไม่? แล้วคนเสพสื่อควรที่จะอยู่อย่างไรท่ามกลางกระแสสื่อที่โหมเข้ามาหลายๆ ด้านโดยที่ไม่รู้ว่าอะไรคือข้อเท็จจริง อะไรคือการตีความของคนผลิตสื่อ ทำอย่างไรจะรู้ว่าความจริงในข่าวมีมากน้อยแค่ไหนมากน้อยแค่ไหน จะเอาตัวรอดจากความจริงที่หลากหลายได้อย่างไรแล้วสื่อจะรับผิดชอบอย่างไรกับสื่อที่ออกสู่สาธารณะและคนเสพสื่อ "มนุษยชาติมีองค์ความรู้ว่า การมีจรรยาบรรณของวิชาชีพ ที่จะพูดอะไรอย่างไร แค่ไหนที่ไม่ใช่การปลุกระดม ปัญหาคือความจริงคืออะไรมันเป็นปัญหาทางปรัชญาที่ถกเถียงกันมาก มันยากที่จะบอกว่ามันคืออะไร พอเราคิดเราจะเห็นความจริงอีกแบบหนึ่ง ความจริงมันเลื่อนไหลง่ายมากอยู่ที่ว่าใครจะมีอำนาจว่าอะไรคือความจริง คนที่ผิดจากความจริงก็คืออาชญากร ปัญหาคือใครล่ะเป็นคนกำหนดความจริง พวกเราไม่ได้ถูกบังคบให้เชื่ออีกแล้วเมื่อเราได้เห็นมากๆมันก็เกิดการสับสนไม่มีที่ยึดเหนี่ยวแล้วก็จะอ้างว้าง มันก็จะเกิดความจริงในใจเรา การปะทะกันหลายอย่างมันไม่ได้เกิดขึ้นเองแต่มันเกิดเพราะสื่อ สื่อได้ทำความเข้าใจไหมว่าจริงแล้วตนเองก็มีส่วนสร้างความรุนแรงด้วยเช่นกัน การเอารถไปเผาแถวนางเลิ้งเท่ากับจะเผาชุมชนนางเลิ้งหรือเปล่าแต่สื่อตีความว่ากำลังเผาซึ่งเกินกว่ามาก ความปลุกปั่นแบบนี้แหละมันทำให้เกิด 6 ตุลาขึ้น เพราะฉะนั้นถ้าเราอยู่ในอัฟกานิสถานหน้าที่ของสื่อคือไม่ใช่รุมยำตาลีบัน หน้าที่ของสื่อก็คือเขาถึงตาลีบันและเอาเสียงตาลีบันออกมาเพื่อจะเยียวยาความโกรธแค้นของเขาว่าทำไมถึงพลีชีพ เราถึงจะอยู่ด้วยกันโดยสันติ แต่ประเทศไทยไม่ใช่นี่เรากำลังเข้าข้างคนที่ถืออาวุธ รัฐไม่กล้าใช้อาวุธแต่เราปลุกระดมความเกลียดชังของชาวบ้านมาปะทะกันแล้วให้รัฐใช้อาวุธ แต่ผมไม่คิดว่าสื่อไม่มีเจตนาที่ไม่ดีแต่ผมว่าสื่อโง่ ราคาของความฉลาดขึ้นคือเลือดและน้ำตา มันเป็นอย่างนี้มา 30 ปี" ชูวัส ฤกษ์ศิริสุข บรรณาธิการหนังสือประชาไทออนไลน์ กล่าว นอกจากนั้นสิ่งว่าจรรยาบรรณแล้วในฐานะสื่อมวลชนไม่ว่าจะเป็นแขนงต่างๆ แล้ว ความเป็นกลางยังเป็นอีกประเด็นหนึ่งว่ามันอยู่ตรงไหนอย่างไร แล้วในสถานการณ์ที่ไม่รู้ใครเป็นใคร การวัดมาตรฐานความเป็นกลางจึงถูกตั้งคำถามขึ้นมาด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะถ้าหากไร้ซึ่งความเป็นกลางแบบมาตรฐานเดียวสื่อก็ไม่ต่างอะไรกันสิ่งที่ยั่วยุเสี้ยมคนในสังคมให้ปะทะกัน "ในช่วงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคนที่เปิดทีวีดูก็อาจจะคาดหวังว่าจะมองดูได้อย่างรอบด้าน เป็นพื้นที่ของคนทุกกลุ่มหรือไม่ ดังนั้นเมื่อไม่ใช้พื้นที่ของคนทุกกลุ่มคนที่ดูจึงค่อนข้างที่จะผิดหวังกับทีวี ภาพข่าวซ้ำๆ และเนื้อหา สกู๊ปที่มันแตกต่างก็ไม่มี สื่อเหมือนปลาที่มองไม่เห็นน้ำเมื่อมีเหตุการณ์เกิดขึ้นก็อยากไปทำ โดยไม่ได้ดูว่าช่องต่างๆ ก็คล้ายๆ กันไม่มีความหลากหลาย สื่อไม่มีประเด็นท้าทาย ประเด็นที่แปลกออกไปก็ไม่มีโอกาสนำเสนอ ข้อจำกัดของสื่อคือแหล่งข่าวที่จะตามได้คือสื่อของรัฐที่ออกมาให้ข่าว ทั้งหมดเป็นข้อจำกัดของสื่อที่ทำให้ข่าวที่ออกมาทำไม่ได้ และที่สำคัญข่าวทุกข่าวมันไม่มีความเป็นกลาง ทุกสำนักย่อมมีความเชื่อของตัวเองอยู่แล้ว พอข้อมูลมันล้นทะลักมันก็ไม่รู้ว่าอันไหนจริงอันไหนปลอม ความจริงมันเยอะไปหมด สุดท้ายก็พยายามนำเสนออะไรที่มันเป็นจริงก็ซ้ำกับช่องอื่น ส่วนความเป็นกลางไม่มีอยู่แล้วเพียงแต่ต้องนำเสนอความถูกต้อง ซึ่งก็ไม่รู้อีกว่ามันถูกต้องที่ว่านี้คืออะไร เพราะฉะนั้นสิ่งที่สื่อทำได้คือเสนอข่าวให้รอบด้านมากที่สุด แต่มันก็ไม่สามารถยืนยันความเป็นกลางของตัวเองได้ เพราะไม่รู้ว่าความเป็นกลางคืออะไร" ทอแสงรัศมี ถีระแก้ว ผู้สื่อข่าวสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย กล่าวอย่างน่าสนใจ เมื่อเราเสพสื่อมากๆ ไม่ว่าโง่หรือฉลาดสุดท้ายมันทำให้เราเกิดอารมณ์บางอย่างขึ้น บางครั้งทำให้เราฉุกคิดว่าจะเลิกรับสื่อไม่ว่าจะเป็นกลางหรือไม่ หรือสุดท้ายคนเราก็ต้องกลับมามองที่หัวใจเหมือนเดิม มากกว่ามองที่ตัวสถานการณ์ความขัดแย้งที่ปล่อยให้ตัวเองไหลไปสู่ความขัดแย้งตรงนั้น โดยไม่กลับมาดูว่าท้ายที่สุดแล้ว การกลับมามีความสัมพันธ์เบื้องต้นที่เราต้องการคือใส่ใจดูแลกัน "ตอนนี้อยู่ในวิกฤติจริงๆ เลย และไม่มีคำตอบว่าจะจัดการอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น คำตอบอย่างที่ว่าก็กลายเป็นจินตนาการไป ซึ่งวิธีเดียวที่เห็นว่าเป็นทางออกที่สุดคือ สื่อมันเชื่อถือไม่ได้ไม่ว่าจะเป็นสื่อชาวบ้านหรือสื่อรัฐ แต่มันยังมีศาสนาของแต่ละประชาชนที่ยังน่าจะใช้ประโยชน์ให้ได้มาก ยกตัวอย่างเช่น เมื่อพระไพศาลมาออกทีวีมาพูดถึงศาสนาที่ถูกต้องเข้มแข็ง เพราะสื่อที่เกี่ยวข้องกับศาสนามักเชื่อได้มากกว่าคือไม่พูดถึงรายละเอียด ณ เวลานั้นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ เวลานี้มันมีจุดจุดเชื่อมโยงเยอะแยะไปหมดเลย แต่พูดถึงหัวหัวใจของศาสนาที่มาอย่างบริสุทธิ์ใจ เราก็จะได้หัวใจแท้ๆของมันที่ขยายมาแก้ปัญหาในเวลาต่อมาได้ แต่ทุกวันนี้เราไม่พยายามแก้ปัญหาที่หัวใจเรามักแก้ปัญหาที่รายละเอียด ซึ่งผมว่ามันซับซ้อนเกินมันยุ่งยากเกิน" มาโนช พุฒตาล นักจัดรายการวิทยุและศิลปิน กล่าวเพิ่มเติม นอกจากทางออกของปัญหาในการทบทวนบทบาทของสื่อแล้ว การเอาตัวเองให้รอดจากการปลุกปั่นทั้งกระแสสื่อและห้วงของความขัดแย้งให้ได้ดูเหมือนเป็นส่วนสำคัญเป็นอย่างมาก ถึงแม้สื่อจะเสนอทางเลือกให้เรารับไม่กี่ทางที่สำคัญที่สุด มันก็อยู่ที่ตัวผู้รับสื่อเองว่าจะเชื่อในระดับใดและจะมองให้รอบด้านได้อย่างไร "คนเรามันต้องมีสามัญสำนึก สามัญคือธรรมดาสำนึกคือนึก นึกแบบธรรมดาๆ ที่ปถุชนพึงเป็น สามัญสำนึกน่าจะช่วยได้เยอะในการที่จะดำรงชีวิตอยู่ท่ามกลางแย่งชิงพื้นที่สื่อหรือนักการเมือง แต่ทีนี้มันก็มีปัญหาว่าเราจะเอาสามัญสำนึกที่มันเหมาะสมมาจากไหน ต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกชักจูงไป ใช้ต้นทุนเดิมคือสามัญสำนึกช่วยกล่อมเกลาให้ตนเองเข้าใกล้ความถูกต้องเหมาะสม เพราะบางครั้งบางที่ความจริงก็เป็นสิ่งอันตราย สื่อมันยกฐานะจนเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิต เราพยายามอยู่ห่างจากมันนิดหนึ่งก็ได้ เราใช้ชีวิตแบบประชดประชันกันมากเกินไปคือเวลาเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา หลายครั้งเรามักจะประชดประชัน ปัญหาเรื่องสื่อมันยังพอแก้ไขได้ คือคนที่ทำข่าวต้องมีความเข้าใจจริงๆในแต่ละเรื่องที่ตัวเองต้องนำเสนอไม่ใช่ บก.สั่งแล้วก็จบ นักข่าวไม่ได้ลงลึกถึงขนาดนั้นมันจึงเป็นปัญหา นักข่าวจำนวนไม่น้อยที่ไม่มีภูมิว่าปัญหาทางการเมืองมันคืออะไร หรือปัญหาความขัดแย้งในสังคมไทยมันเกิดจากอะไร แค่เสนอว่าเกิดอะไรมันไม่พอถ้ารู้แค่นั้นคนรับตกเป็นเหยื่อเลย เพราะกำลังจะสร้างว่าอะไรจะเป็นข่าว แต่ถ้านักข่าวมีความรู้ลึกซึ้งมีพื้นฐาน อันนี้มันน่าจะช่วยสังคมได้เยอะ แต่กลับเน้นที่ใครออกก่อนยิ่งเร็วมันก็ยิ่งพลาด" มาโนช พุฒตาล กล่าวย้ำ "เราเรียนรู้ได้ที่จะอยู่กับความกดดันอย่างไรและเราจะผ่อนคลายมันอย่างไร เมื่อเข้าใจเราจะเห็นความจริงมากขึ้น ความจริงจะยกระดับมากขึ้นยิ่งจริงกว่าๆ จนวันหนึ่งจะพบว่าไม่มีอะไรจริงเลย มันก็จะหายเครียด ไม่จำเป็นต้องหนีการเรียนรู้แต่เห็นด้วยว่าควรต้องพักแล้วค่อยมารับรู้เพื่อการมีสติมากขึ้น เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่เครียดได้มันจะทำให้เรารับได้กับสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้" ชูวัส ฤกษ์ศิริสุข กล่าวเสริม สิ่งหนึ่งที่เราควรจะมีคือสติในการไตร่ตรองให้รอบคอบ ทั้งคนที่เป็นสื่อและผู้รับสื่อ ในการนำเสนอเรื่องราวที่เป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น และรับฟังหลายด้านแล้วจะเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ต้องดูหลากหลายฝั่งมันจะช่วยบอกเราว่าระหว่างบรรทัดความจริงมันอยู่ตรงไหน มันอาจไม่มีความจริงมากหรือแม้แต่สื่อโกหกทุกเรื่องมันก็มีความจริงอยู่ในนั้น ทีมงาน ThaiNGO มูลนิธิกองทุนไทย webmaster@thaingo.org 29 เุ์มษายน 2552

http://www.thaingo.org/writer/view.php?id=1174